Loading...
«Η Ελλάδα που δεν κοιτάζει πίσω – εκτός κι αν πρόκειται για τραγωδίες»
Ας μιλήσουμε για την «Ελλάδα 2.0», εκείνη τη χώρα που ταξιδεύει προς το μέλλον με ταχύτητες φωτός, αλλά τα τρένα της ταξιδεύουν με λογική 19ου αιώνα – και συχνά συγκρούονται, κυριολεκτικά. Το έγκλημα στα Τέμπη, ένα δυστύχημα που δεν έπρεπε ποτέ να συμβεί, δεν είναι παρά η απόλυτη απόδειξη ότι στην Ελλάδα δεν μας σκοτώνουν τα λάθη, μας σκοτώνει η «κανονικότητα».
Γράφει ο Δημήτρης Αλεξίου
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως κάθε καλή ελληνική κυβέρνηση, έδειξε άμεσα αντανακλαστικά: πρώτα ήρθαν οι «συγκλονισμένοι» υπουργοί και οι ανακοινώσεις συμπάθειας, μετά οι παραιτήσεις που δεν σημαίνουν τίποτα και, τέλος, οι υποσχέσεις για «ποτέ ξανά». Ναι, σωστά διαβάσατε: ποτέ ξανά! Μόνο που το «ποτέ ξανά» έχει γίνει τόσο συχνό, που πλέον μοιάζει με μότο.
Το πιο εντυπωσιακό κομμάτι της όλης ιστορίας είναι ότι, παρόλο που είχαμε επανειλημμένα προειδοποιήσεις για την κατάσταση στους σιδηροδρόμους, κανείς δεν έκανε κάτι. Ένα σύστημα τηλεδιοίκησης που δεν λειτουργεί, υπάλληλοι ανεπαρκώς εκπαιδευμένοι, υποδομές σκουριασμένες, και φυσικά η αγαπημένη φράση κάθε Έλληνα γραφειοκράτη: «Δεν είναι δική μου αρμοδιότητα».
Κι εδώ έρχεται η στιγμή που ο πρωθυπουργός αναλαμβάνει «προσωπικά την ευθύνη». Μόνο που, στην Ελλάδα, η ανάληψη ευθύνης δεν σημαίνει τίποτα. Είναι απλά μια κομψή φράση που λέγεται πριν από την επόμενη επικοινωνιακή καταιγίδα.
Όμως, μην ανησυχείτε. Η κυβέρνηση υποσχέθηκε αποζημιώσεις και νέα μέτρα. Ποιος ξέρει; Ίσως αυτή τη φορά το Wi-Fi στα τρένα να πιάνει καλύτερα – για να μπορούμε τουλάχιστον να στέλνουμε ένα τελευταίο μήνυμα στους δικούς μας αν κάτι πάει στραβά.
Και κάπως έτσι, συνεχίζουμε να ζούμε στην Ελλάδα που ονειρευόμαστε: μια χώρα που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς τα πίσω, μιλώντας για ανάπτυξη, ενώ ξεχνά ότι χωρίς ασφαλείς υποδομές, κάθε λέξη είναι κενή νοήματος.
«Η Ελλάδα της προόδου: Κάποιος να τραβήξει το χειρόφρενο, παρακαλώ!»
Μην ανησυχείτε, πολίτες! Το τραγικό δυστύχημα στα Τέμπη ήταν απλώς «μια κακή στιγμή». Κάτι σαν το ότι έχουμε ακόμη δημόσιες υπηρεσίες με φαξ ή ότι οι ουρές στα ΚΕΠ είναι πιο μεγάλες από τον Προαστιακό. Μικροπράγματα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, πρωταθλήτρια στη δημιουργία ατσαλάκωτων εντυπώσεων, απέδειξε ξανά ότι μπορεί να χειριστεί τα πάντα – αρκεί να είναι επικοινωνιακό πρόβλημα, όχι πραγματικό.
Οι υποδομές; Μην το συζητάτε, έχουμε τα πάντα. Μπορεί οι σιδηρόδρομοι να θυμίζουν παιχνίδι με τρενάκια της δεκαετίας του '80, αλλά τουλάχιστον έχουμε 5G για να βλέπουμε Netflix στην αναμονή. Και όχι, δεν φταίνε τα τρένα που πέφτουν το ένα πάνω στο άλλο. Φταίνε οι επιβάτες που δεν κάνουν σωστό το σταυρό τους πριν επιβιβαστούν.
Η ανάληψη ευθύνης; Ο πρωθυπουργός εμφανίστηκε με το γνωστό του στιλ: σοβαρός, συγκλονισμένος, έτοιμος να μας πει ότι «δεν μπορούσε να το φανταστεί». Λες και δεν είχε διαβάσει ποτέ τις αναφορές για την κατάσταση στους σιδηροδρόμους. Μα είναι δυνατόν; Αυτός είναι απασχολημένος με το να παρακολουθεί... εμάς, όχι τα τρένα.
Οι παραιτήσεις; Άλλο ανέκδοτο. Παραιτήθηκε ο υπουργός Μεταφορών. Αλλά μην ανησυχείτε, είναι σαν να λες σε ένα παιδί που έσπασε το βάζο: «Πήγαινε στο δωμάτιό σου να το σκεφτείς». Το σύστημα μένει ίδιο. Το βάζο όμως δεν κολλάει.
Οι αποζημιώσεις; Φυσικά! Γιατί πάντα μια επιταγή μπορεί να επουλώσει την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Με το σωστό ποσό, μπορεί και να ξεχάσουμε ότι το κράτος μας έχει αφήσει στη μοίρα μας. Είναι σαν να σου ζητούν να πληρώσεις διόδια σε δρόμο γεμάτο λακκούβες – α, συγγνώμη, αυτό συμβαίνει ήδη.
Η φράση “ποτέ ξανά”; Τόσο χιλιοειπωμένη που χρειάζεται rebranding. Ίσως κάτι πιο δημιουργικό, όπως «Σίγουρα ξανά, αλλά όχι σύντομα». Γιατί όλοι ξέρουμε πως, χωρίς ουσιαστικές αλλαγές, η επόμενη τραγωδία είναι απλώς θέμα χρόνου.
Και ενώ οι πολιτικοί συνεχίζουν να παίζουν το παιχνίδι της επίρριψης ευθυνών – φταίει το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο ανάδρομος Ερμής – η ζωή συνεχίζεται. Όχι για όλους, όμως. Γιατί κάποιοι δεν πρόλαβαν να φτάσουν στον προορισμό τους.
Αυτή είναι η Ελλάδα μας: μια χώρα που ονειρεύεται διαστημόπλοια, αλλά δεν μπορεί να λειτουργήσει ένα τρένο. Μια χώρα που οι μόνοι που τρέχουν είναι οι επικοινωνιολόγοι για να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα.
«Τα Τέμπη δεν ήταν δυστύχημα. Ήταν το τέλειο έγκλημα»
Καλώς ήρθατε στη χώρα που οι λέξεις «ασφάλεια» και «υπευθυνότητα» είναι τόσο σπάνιες, όσο ένα εισιτήριο τρένου που φτάνει στον προορισμό του στην ώρα του. Η τραγωδία στα Τέμπη δεν ήταν απλώς ένα δυστύχημα. Ήταν το επιστέγασμα μιας πολιτικής που εδώ και δεκαετίες θεωρεί τις ανθρώπινες ζωές αναλώσιμες – αρκεί το κράτος να μπορεί να τσεπώνει τα ευρώ από τα πανάκριβα εισιτήρια και τις ιδιωτικοποιήσεις.
Αλλά ας μιλήσουμε ξεκάθαρα. Το «εγκληματικό λάθος» του σταθμάρχη ήταν απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Κάτω από αυτό υπάρχει μια κυβέρνηση που παρακολουθεί τα πάντα, εκτός από τα τρένα της. Ένα κράτος που φροντίζει να στήσει κάμερες παντού για τα πρόστιμα, αλλά δεν μπορεί να βάλει μια κάμερα στις γραμμές για να μη σκοτώνεται κόσμος.
Ποιος φταίει; Μα φυσικά όλοι οι προηγούμενοι. Στην Ελλάδα, η ευθύνη είναι σαν την πατάτα: πάντα καυτή και πάντα την πετάμε στον επόμενο. Το γεγονός ότι οι σιδηροδρομικές υποδομές βρίσκονται στο έλεος του θεού είναι κάτι που κανείς δεν θυμάται όταν υπογράφει άλλες «ιστορικές» συμφωνίες για επενδύσεις και εξοπλισμούς.
Ο Μητσοτάκης και οι υποσχέσεις: Εδώ, όμως, πρέπει να δώσουμε τα εύσημα στον πρωθυπουργό μας. Είναι μαέστρος στο να υπόσχεται τα πάντα. Όχι, δεν είδατε λάθος: θα έχουμε σύντομα ασφαλέστερα τρένα! Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγες δεκαετίες, δισεκατομμύρια ευρώ, και ένας εξαιρετικός λογαριασμός social media για να ξεχνάμε τα θύματα.
Και να σας πούμε και κάτι ακόμα; Το μεγαλύτερο ψέμα είναι το «ποτέ ξανά». Γιατί στην Ελλάδα, το «ποτέ ξανά» σημαίνει «μέχρι την επόμενη φορά». Οι ζωές μας έχουν γίνει στατιστικά για τα δελτία ειδήσεων, και οι πολιτικοί μας έχουν το θράσος να ζητούν την ψήφο μας ξανά και ξανά, σαν να μην τρέχει τίποτα.
Και το μέλλον; Αχ, το μέλλον! Αυτό είναι που μας καίει. Γιατί το μόνο που βλέπουμε μπροστά μας είναι η επόμενη τραγωδία που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Η επόμενη δικαιολογία, η επόμενη «συγκλονιστική» ανακοίνωση, η επόμενη μέρα που θα ξεχάσουμε.
Αλλά μην ανησυχείτε, πολίτες! Είμαστε ασφαλείς. Εφόσον δεν παίρνουμε τρένα. Και εφόσον αποφεύγουμε, όσο γίνεται, να πιστεύουμε στα παραμύθια μιας κυβέρνησης που δεν έχει καταλάβει ότι δεν κυβερνά αριθμούς. Κυβερνά ανθρώπους.
Συμπέρασμα: Η τραγωδία στα Τέμπη είναι μια ιστορία χωρίς καλή κατάληξη. Όχι επειδή δεν θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αλλά επειδή ζούμε σε μια χώρα που τα εγκλήματα συγχωρούνται και επαναλαμβάνονται. Και γιατί; Επειδή τους αφήνουμε.
Δημήτρης Αλεξίου
Νέα εποχή στην ενημέρωση!
Πληροφόρηση, μετάδοση παροχή κατοχή πληροφοριών σύμφωνα με την πραγματικότητα.
Η Campos News 978 είναι κοντά στη ενημέρωση με επαναστατικές τεχνολογικές εφαρμογές για να φτάνει η είδηση άμεσα σε σας.
Χρήσιμες συνδέσεις
Πληροφορίες
Έδρα – Γραφεία: 8o χλμ. ΠΕΟ Λάρισας Αθηνών
ΤΚ 41221
E-Mail: info@camposnews978.gr
Τηλ: 2410 921 444
Face Book Like Box
Campos News
ΑΠΛΑ • ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ • ΑΛΗΘΙΝΑ
